Joost werkte zes jaar als zelfstandig constructeur voordat hij drie jaar geleden in dienst trad bij een ingenieursbureau in Eindhoven. Bij die overstap beëindigde hij zijn inschrijving, wat je hoort te doen als je stopt.
Hij heeft het niet gemist. De vaste baan bevalt hem, en hij had geen plannen om terug te gaan.
In januari belt een oude klant. Een fabrikant in Groningen bouwt een productiehal om en wil een onafhankelijke toets van de constructieberekeningen voordat de vergunningsaanvraag de deur uit gaat — nadrukkelijk van iemand zonder belang bij het project. Vier weken avonden, 3.600 €, afgesproken in één gesprek.
Het werk was overzichtelijk. Joost had er een variant van honderd keer gedaan.
Dan stuurt hun financiële afdeling hem een leveranciersformulier, en herinnert hij zich waarom hij hier niet meer aan dacht. Bedrijfsnaam, inschrijfnummer, btw-gegevens. Die heeft hij geen van allen meer. Hij heeft een burgerservicenummer, zoals iedereen in Nederland, en daar werd niet naar gevraagd.
Hij biedt aan een document met zijn bankgegevens te sturen. Ze leggen uit dat hun systeem een leveranciersrecord nodig heeft voordat het een betaling kan vrijgeven, en dat je dat niet kunt aanmaken op basis van een persoonsnaam.
Dus bekijkt hij wat het heropenen van zijn inschrijving zou betekenen.
Moeilijk is het niet. Een formulier, een inschrijving bij de Kamer van Koophandel, een btw-nummer dat daarop volgt. Het lastige is dat het niet ophoudt. Kwartaalaangiftes btw, of er nu iets te melden valt of niet. Een jaaraangifte die er een ondernemersdeel bij krijgt. Administratie die bewaard moet worden. En een inschrijving die daarna blijft staan en elk kwartaal aandacht vraagt, voor een opdracht ter waarde van vier weken avondwerk.
Er speelde nog iets, minder met formulieren te maken. Het beleid van zijn werkgever over nevenwerkzaamheden betekende een gesprek dat hij graag voerde — de toets was voor een ander soort klant, en niemand bij zijn bureau had er belang bij — maar het heropenen van een bedrijfsinschrijving liet het groter lijken dan het was.
Groningen wacht drie weken. Uiteindelijk betalen ze op basis van de getekende opdrachtomschrijving en een mailwisseling, en hun controller boekt het als uitzondering. Ze merkt er beleefd bij op dat het geen tweede keer zo kan gaan.
